martes, 17 de setembro de 2013

Plumas de anxo caído

Atopáronse as súas mans perdéndose na perdición perdida a unha da outra, dunha punta á outra punta do infinito dende a alfombra da porta de casa, nun lugar dun intre perdido, perdidos eles, perdidas elas, mais importantemente unidas nunha dozura caramelosa, na contradición drogaditiva da ironía que explica os recantos máis escuros e lascivos da vida. Cando o reloxo botou ao chan o corazón dela os minutos todos fixeron un caldo de bolboretas radioactivas no seu estómago, para que todo o que seguise a aquel punto soubese a soberano noxo existencial. Fitouno sen querer co seu ollar de ningures namoradizo ás pedras, facendo un aceno forzado de sorrir non-correspondido coa ledicia.






- A vida.





E iso era todo. O Nada absoluto dos minutos e dos lugares, das preocupacións e das cóxegas, dos motivos de calor e das viruxes personalísimas, nacer e morrer, soidade pragmática. O clímax de pracer é un sobresentido, é demasiado sentido, o camiño demasiado claro, demasiada luz, un sentido que se cega, un sensentido, é dicir. Non é un intre soamente, son varios mais fasciculados, máculas hedonistas, marihuana pura para a filosofía nerviosa que conta os días para chegar á meta antes de fundirse coa natureza, antes de esquecerse de pensar e ser río, rocha ou fervenza bruta abrollando po de estrelas azul.






Era tarde para el, ergueuse da cama, despediuse idiotamente como bo amante e fuxiu igual que volveu cara a distancia dela, porque era tarde para el, e cedo para ambos. A habitación ennegreceu as paredes coa mesma luz da lámpada, e Zeltia non albiscou abeiros en ningún ruído externo de pólas nin de vento. Palpou a súa barriga e sentiu a mesma escuridade iluminada que a rodeaba, e aquel agocho do mundo tornou en burato negro de si mesma e silencio pesado.






Entón, a vida.





E a vida era máis Nada, e iso era Todo ao fin e ao cabo.




martes, 3 de setembro de 2013

O contrario neutro da felicidade



A partires de aquí conta ben o que che resta e traza una liña curva, que cando chegue o intre en que morra o escampe e só chovan liñas rectas estarás fodida, e eu contigo nalgures; eu corpo, chegando a casa a cada paso máis lonxe, e alma ti, no derradeiro bar antes de pedir auxilio, collendo aire para despedirme e cambiar as regras da supervivencia, para endexamais antes de volver abrir os ollos noutro mundo, e que non me lembrar de que foi por aí, mendigando ti amores pechados, berrando desconsoladamente, chamando ás túas virtudes ou ao teu recordo menos ferinte, ou quizais algo máis crible, a outro reflexo canda ela, de ollares equidistantes, metade con metade, coa esperanza de se cruzaren e rebentaren cun estourar inerte de corazóns inocentes que se atopan.




"Que tan ben, ridiculamente mentimos cando as mentiras feren como feren as verdades."





Mentres sigamos de pé quizais apreciemos sangue por todo o chan, ar para enxoitalo, e se tes ánimo enmarcar as cicatrices dun tolo do montón debuxadas na pel da súa cidade, tatuaxes nas beirarrúas que repelen a orde conservadora dos ollares alleos que, pobres deles, o hedonismo é metafísica trala última porta do entendemento. O mundo a xirar e ti a pensar nos sumidoiros; onde demo irían durmir os miolos e a vergonza. Pero ti sabes que eu só teño brazos e teño pernas, e nalgún recanto o flaxelar acompasado dos minutos latexando no meu pescozo. Non estou seguro, mais creo que me dá un pouco igual a estas alturas, confiar en que non deixei as pálpebras abandonadas no derradeiro segundo que quixen deixar de ver e esquecín os ollos, e cambieinos por disfrazar un sorriso que murchaba por consecuencialismo. Pecho os ollos nun fragmento de eternidade, e asasino o resto dos días que agardaban para rirse de min.




Ata máis non velos; aquí, o sufrimento ten máis sentido.

luns, 2 de setembro de 2013

As mangas da saia

Vestía axiña as raiolas das alboradas, mais de acenos fráxiles porque era nai de etiqueta, das de oleoso mandil estragado e zapatillas antiescorregantes para as baldosas. Acompasaba o baile do almorzo, o xantar e maila cea nun movemento primeiro de levar os nenos á escola, facer a compra e fuxir da sombra cara o traballo. Non sen antes elevarse varios centímetros do chan, esixirse o xusto no reconto dos botóns do peito e envolverse cunha tea a raias a cintura, atarefada un terzo da súa xornada con merecido descanso na entreplanta, aínda pisaría o reloxo só para afundir o tempo uns minutiños para chegar a casa cos nenos de volta, antes de que chegara papá traballo estresante e se acomodase no lenzo preparado da súa rutina inexorable. De galante repouso e reservado na conversa, mais só era persoa a partir do grolo de Albariño co xornal encol da mesa. Ante a teimosa ineficacia da cónxuxe caeu sobre ela un apuntamento de atención, cun acedo aquel de disciplina implícita. Sumando rutinas, a tarde supoñía unha carreira a morte contra o solpor, e de novo os nenos irían primeiro a inglés e despois a natación, e a nena igual a baile se tocaba o día. Excretada riba da cabeza do individuo que inventou un zapato pouco doado para un fin práctico, chegou xusta á quenda de tarde, procurando alento nalgún espazo baleiro entre as palabras acendidas do xefe. Como non podía ser doutro xeito, o monólogo vespertino introducía con suavidade a teima diaria do home das súas camisas con engurras sen pasar o ferro, e do ateigados que están os nenos polas tardes sen poder ver ao seu pai. O epílogo do aspirador, a fregona, o deterxente, a roupa pendurada e os cristais tinxidos de incuria, a cea dos nenos e deitalos á súa hora, remataba coa porta do dormitorio fechada para encarcerar os berros, noutra xornada dun doce fogar dunha familia acomodada.

Porén, un día deses calquera, as raiolas das alboradas ficaron espidas un anaco, enfriaron de súpeto, e no fogar os achegados lamentaron a tráxica perda do núcleo familiar. Os nenos non foron ao velorio e a muller encargouse da cerimonia, coa axuda da paciencia e dos aforros. Tras o duro golpe, os nenos precisaron de psicólogo e a muller de apertar o cinto da saia. Entón todo cambiaría no fogar da familia. Así e todo, os nenos aprenderían a vivir sen pai.

A partir de aí, ela faría o almorzo, o xantar e a cea desde a obertura ata a coda, iría á compra, disfrazaríase de provocadora intempestiva e desgastaría os tacóns asoballando o reloxo para recoller os fillos, daríalles de xantar e despois levaríaos a inglés, a natación, a baile e ata ao psicólogo; pola tarde iría traballar e chegaría xusta, o seu xefe desexaríalle unha feliz puntualidade, e pola noite acharía a paz (porque grazas a diola chegaría o día en que acabaría atopando un compañeiro agarimoso no traballo), non sen antes cumprir a promesa coa vasoira, os baños, o ferro de pasar, a lavadora de roupa de cor e a cociña, cos nenos ceados e deitados, e concluíndo, con sutil diferenza a xornada, a media voz e coa porta entreaberta, cun suculento, constrinxido convite de dedicarlle un pouco máis de tempo á súa parella e esquecerse un pouquiño dos nenos…